اون درخت سربلند پرغرورکه سرش داره به خورشید میرسه، منم منم... اون درخت تن سپرده به تبر.. که واسه پرنده ها دلواپسه، منم منم

توی تنهایی یک دشت بزرگ
که مثل غربت شب بی انتهاست
یه درخت تن سیاه سربلند
آخرین درخت سبز سرپاست

رو تنش زخمه ولی زخم تبر
نه یه قلب تیر خورده نه یه اسم
شاخه هاش پُر از پَر پرنده هاست
کندویِ پاکِ دخیله و طلسم