ترانه های انقلابی دهه پنجاه شاعر های نو و نو آفتابکاران رپ جنگلی می‌طلبد، هر چه از آن زمان شنفتم و از امروز از آن زمان میشنوم استدلالش مانند روشنایی یک فانوس کوچک است، یک استدلال قیاسی کودکانه از جمله خانم فانوس آدمبکان که می‌فرمایند: ما بهرانی را با صبوری سالها طی کرده ایم و به پایان رساندیم، نه آنچه شما ها به ما ا انگ میزنید و مارا محکوم به یک شبه ره صد ساله طی کردن! دگر هم دیگر را نمیبخشیم و رفقا را بدون بخشش و ستایش در کنارشان همچو شاگرد کنار استاد نشسته ایم، ما اشتباه کردیم کنار شما انقلاب کردیم. حالا یکی ر بده من میام با رپته و شیش در سه سیاسی انشعابی